reviews entropy


Echoes from the past

The intro is making clear that Entropy is not just one of those "heavy metal gothic" bands. The first track "Phases of being" (5:04) immediately shows us a band that spends a lot of time in composing and arranging the songs. There is first an atmosphere created in a very delicate way with the keyboards of Stephan Stoop and some guitar. A slow and mysterious intro which makes place for a more symphonic (classical) one, before a broad guitar carpet introduces the full sound of the band. Heavy metal guitars are combined with melodic keyboards and a guitar solo. The track goes seamless into "The shapes that won't fit" (1:59) a short but beautiful track with nice melodies played by the guest players Irene Barel on Violin and Peter Boer on Cello, on a carpet of synth strings. The piano opens the next track called "Withheld" (6:04) and here we hear for the first time the voice of lead singer Maaike Breijman. She has a beautiful voice and the slow vocal lines are combined with symphonic keyboard layers, nice guitar solo's and the heavy metal rhythm guitar licks give a nice contrast. "Crossroads (Deathbed regrets)" (6:46) starts after the keyboard-strings intro with a slow melodic electric guitar and Maaike sings on top of this. The first part is more or less a slow ballad but after a couple of minutes the heavy guitar gives again that contrast. I like the combination of the broad keyboard layers with the beautiful voices of Maaike and Ester who also joins on backing vocals.

Next track "Mouths in war" (6:56) is a little bit heavier but in the same vein. Maaike sings in a classical style and shows us her conservatory background. She passed her studies in the year 2000. "Luna" (1:50) is a short intermezzo with piano, keyboards, cello and violin. Then it is time for one of the longer tracks of the album "Masquerade" (7:00). After the acoustic and electric guitars of the intro this piece develops into a slow and dark composition about loneliness and a person who "don't hear his life calling outside" when he is "hiding behind the glass". "After this" (5:23) opens again with the piano and the beautiful voice of Maaike. The atmosphere of the track is again slow and dark. In the end there is a kind of climax with the full sound of the guitars and keyboards. "Theater of repression" (5:41) opens again with a great classical atmosphere created on the synths (violin samples?). The music of Entropy is based on the keyboards with heavy guitar licks and the voice of Maaike on top of it. "For he who walks among us" (2:44) has a more positive character and that reflects in the music. The album needed that because you are getting a little bit down with all this dark atmosphere's in the music. The last piece is called "An eye for an eye" (6:59). For me this is the best track, maybe because it is the most symphonic one, but also because all the previous mentioned atmospheres are compressed into one song. But this is mainly a heavy and dark symphonic piece.

For me this was the first time I heard music from this Dutch band. I am not a big fan of the heavy metal and gothic bands. Most of the time it has something to do with their singers and the heavy guitar players who are playing a lot of the same notes over and over again. So Entropy surprised me in a positive way. They use keyboards to create an atmosphere and have female singers who can really sing. No screaming and grunting (I hate that kind of "music"). So if I must mention names of musicians, it is the name of keyboard player Stephan Stoop and vocalist Maaike Breijman. But Entropy is a band of seven people who like to play this complex music with melodies. The only musician I knew was vocalist Esther Ladiges. She was before she joined Entropy the lead vocalist of the Dutch band Sangamo. I think Esther joined the band shortly before the recordings of this album, so the next album could be very interesting with two female singers. Also I would like to hear that cello and violin again in their music. At the moment there is a lot of Dutch competition for Entropy. Bands like After Forever, Within Temptation and The Gathering are doing well. Not only in The Netherlands but also abroad. But Entropy could have their own place because their music is different.

Douwe Fledderus, December 2001

Wij van Progwereld hebben het Nederlandse product hoog in het vaandel staan. Dit betekent uiteraard niet dat iedere recensie vanzelfsprekend positief uit zal vallen. Ook Nederlandse bands worden zo objectief mogelijk beoordeeld. Helaas slaat de weegschaal in het geval van het Noord-Hollandse Entropy naar de negatieve kant uit.

Op haar CD "Echoes From The Past" komt de groep niet bijster sterk voor de dag. Qua stijl gaat de muziek het meest in de richting van landgenoten The Gathering, maar dan kwalitatief en ook productioneel van een beduidend minder niveau. Er wordt een goedbedoelde poging gedaan om een spannende, mystieke sfeer te creëren. Wat mist is de zeggingskracht. Je wordt niet gepakt door de songs, het is te steriel en afstandelijk. Debet hieraan is de vocale inbreng van zangeres Maaike. Haar stem is zeker niet slecht maar mist de overtuiging en vormt geen geheel met de muzikale begeleiding. Dit gevoegd bij het feit dat de meeste nummers in hetzelfde, vrij trage, tempo voortkabbelen, maakt dat je constant het idee hebt dat er wat ontbreekt.

Ondanks deze weinig lovende woorden blijkt toch in een paar liedjes dat er meer in zit dan er nu uitkomt. In "After This", komt de zang wel over en is het ook compositorisch goed te genieten. Ook epiloog "An Eye For An Eye" brengt de goede dingen in Entropy boven.

Mij bekruipt het gevoel dat dit 7-koppige gezelschap met deze plaat te hoog heeft ingezet. De ideeën zijn zondermeer aanwezig. Qua groepsgevoel cq. eenheid scoort Entropy jammer genoeg te laag. Toch bieden misschien de genoemde lichtpuntjes genoeg aanknopingspunten om met een beter vervolg te komen.

Joost Boleij, December 2001

De eerste keer dat ik kennis maakte met deze Nederlandse band was op een symfoconcert in Bussum. Ze vielen toen niet tegen, hoewel ik wat minder te spreken was over de zang. Deze plaat begint goed met een instrumentaal stuk met een Floydiaanse atmosfeer, dan weer majestueus, dan weer met meer vaart. De ritmegitaren die vervolgens inzetten zullen we in het vervolg nog vaak horen. De tweede korte instrumental "The shapes that won't sit" heeft veel strings en is een kleine suite met referenties aan Neurosis (vraag me wel af of ze dat kennen). Vervolgens is het tijd voor een vocaal nummer en dat bevalt me een stuk minder. Ten eerste ligt de zang, als deze er is, er bij Entropy sterk bovenop (evenals bij een vergelijkbare band als The Gathering). Maar dan moet deze wel goed zijn en dat is niet altijd zo. De zangeres klinkt nogal eens onzuiver en ter compensatie is er tevens te weinig overgave te horen of "aanwezigheid" te voelen. Daar komt nog eens bij dat de zanglijnen vaak niet echt opvallend en de teksten tamelijk clichématig. Zo sombert de muziek een beetje door tot de eerstvolgende instrumental dat met piano en echte strings weer aardig is. De volgende vocale stukken zijn wat beter: op "Masquerade" kent de muziek een krachtig tussenstuk (en dat is goed want het kabbelde allemaal wat te veel) en de toetsen klinken iets symfonischer. Dat het vocale gedeelte wel goed kan zijn , blijkt tijdens de samenzang op "After this", al blijf ik er toch een zekere gereserveerdheid in horen. Meer overgave hoor ik aan het einde van "Theater of repression". "For he who walks among us" zet de stijgende lijn voort met betere zanglijnen. De band besluit met het rommelig opende "An eye for an eye" dat vervolgens goed en krachtig wodt besloten. In vergelijking met collega's als The Gathering en After Forever is deze band er duidelijk nog niet. Als de latere nummers op de plaat (en laten we ook de spannende opener niet vergeten) aangeven hoe Entropy zich ontwikkelt, dan kan het nog wel wat worden.

Jurriaan Hage, December 2001

 

 

direct links...

Note: Also have a look at our media section where you can find mp3 samples of our Xymphonia releases.